Ik hoorde hem flauwvallen

Drie generaties bevallen bij ons

Agnes (81), Chantal (56) en Freya (32), drie generaties moeders uit Hoegaarden, bevallen op de materniteit in RZ Heilig Hart Tienen met elk een eigen verhaal. ‘Eigenlijk vormen we een dubbel viergeslacht want ik ben hier bevallen van twee meisjes, Liselotte en Olivia’, vertelt de kleindochter.  ‘We zijn er twee keer mee in de krant gekomen.’

Grootmoeder Agnes merkt op dat het nu allemaal veel moderner is dan vroeger.  Zelf is ze nog thuis geboren in Orsmaal. Maar zij koos resoluut voor het ziekenhuis om te bevallen. ‘In die tijd was het allemaal anders. We hadden die luxe niet maar het ging ook hoor.’Of ze nog weet wat ze aan het doen was, toen het zover was? ‘Ik had ’s morgens al gezegd aan mijn man dat ik dacht dat het voor die dag was. Maar hij ging toch nog naar het werk en ik heb nog middageten gemaakt en toen hij van het werk kwam, we samen gegeten hadden, was het hoog tijd om naar de kliniek te gaan. Mijn water brak in de gang van het ziekenhuis. Om kwart voor acht, net voor het nieuws, is Chantal geboren, zonder verdoving’, voegt ze met enige fierheid toe. In haar tijd zorgden de meter en peter voor doopsuiker. Agnes weet nog goed hoe beide grootouders trots met hun doos doopsuiker in het moederhuis arriveerden. ‘Mijn moeder had een hele mooie, stoffen doos met bloemetjes erop uitgezocht, die binnenin met satijn was gewatteerd. Die heb ik heel lang bewaard.’ 

Voor dochter Chantal verliep het de eerste keer wat minder vlot. Ze wist op voorhand dat het een keizersnede zou worden omdat haar kindje in stuit lag. ‘’s Nachts werd ik wakker van de weeën en reden mijn man en ik in allerijl naar het ziekenhuis. Het voetje van mijn dochtertje kwam al piepen en de vroedvrouw moest het terugduwen. Ik mocht zeker niet natuurlijk bevallen. De epidurale verdoving werkte niet zoals het moest en ik kon elke stap voelen. Het snijden in mijn buik, de watten die ze in mijn buik stopten voor het bloed, de geboorte, het was een heel raar gevoel.  Mijn man volgde samen met mijn moeder het hele gebeuren vanachter het raam in het operatiekwartier. Tot voor hem plots het licht uitging. Ik hoorde hem flauwvallen’, vertelt Chantal. Met de keizersnede van haar tweede  kindje, Gert-Jan, werkte de verdoving goed en voelde ze er niets van. ‘Eigenlijk zou ik nu nog eens willen bevallen’, lacht ze. ‘Met al die luxe die ze nu kennen. Wij moesten ons wassen achter het gordijn en het toilet was gemeenschappelijk. Je moest ervoor tot halfweg de gang op.’

Voor kleindochter Freya verliepen beide bevallingen snel en vlekkeloos.  De eerste keer moesten ze zich haasten en arriveerde ze met zeven centimeter ontsluiting in het ziekenhuis. ‘Een uur later was mijn dochter er al. Ik ben twee keer binnen de  drie uur bevallen’, lacht ze. ‘De gynaecoloog van wacht was bij de tweede zelfs te laat. Maar de vroedvrouwen hebben dat schitterend gedaan. Er was geen tijd voor een epidurale. Ik wou die niet, had ik vooraf gezegd. En het was ook niet nodig want echt pijn heb ik nooit gehad, het waren eerder harde buiken. Ik kan er nog wel tien krijgen!‘ Het leukste vond Freya haar moeder en familie verwittigen. Ze herinnert zich nog bij haar eerste dochtertje dat haar moeder voor een onderzoek naar het ziekenhuis moest komen.

Chantal zat in de wachtzaal, toen ze het nieuws vernam dat ze een kleindochter had. ‘Mijn schrik voor het onderzoek was meteen verdwenen’, lacht Chantal.