U bent een engel!

Dr. Paul De Bondt, anesthesist in RZ Tienen van 1980 tot 2017

‘Hier heb ik vele uren doorgebracht’, zegt dr. Paul De Bondt met een brede glimlach als hij het verloskwartier binnenkomt. Hij ging eind 2017 met pensioen, maar komt voor 80 jaar Materniteit graag nog eens langs. 
Toen hij in de zomer van 1980 als kersvers anesthesist in RZ Heilig Hart Tienen startte, stelde hij voor om epidurale verdoving aan te bieden in het verloskwartier. Tot dan was een warm bad de belangrijkste vorm van pijnbestrijding tijdens de arbeid. ‘Ik was tijdens mijn studies een poos assistent in het universitair ziekenhuis van Oxford, bij prof. dr. L.E.S. Carrie, een autoriteit in epidurale anesthesie. Die techniek was toen nog nieuw. Na een jaar had ik 350 ruggenprikken in de vingers, meer dan de proffen in Leuven op dat moment. Ik zag de tevredenheid bij de moeders en wilde datzelfde comfort ook aan de Tiense moeders en andere patiënten bieden.’
In de beginjaren besliste de huisarts, vroedvrouw of gynaecoloog of epidurale verdoving tijdens de weeën kon, de vrouw zelf had er geen inspraak in. De anesthesist bleef tijdens de arbeid en bevalling de hele tijd bij de vrouw in het verloskwartier. ‘Ik was toen nog alleen als anesthesist voor deze techniek, 1 op 2 nachten van wacht, 7 dagen op 7 oproepbaar. Na enkele jaren vond mijn vrouw het welletjes. Gelukkig kwamen er collega’s bij. Maar je krijgt mooie complimenten als je de pijn kunt verzachten. Zoals van de vrouw die na 15 uur aanslepende weeën een epidurale mocht krijgen van de gynaecoloog en pijnvrij kon bevallen: “U bent een engel!”. Ik beschouw het als een service, en een uiterst veilige, in die intense momenten.’
De anesthesist is bijna lyrisch over de epidurale verdoving. ‘Het is een superieure verdovingstechniek. Ze heeft een grote rol gespeeld in de algemene anesthesie, bijvoorbeeld voor orthopedische operaties. Tot vandaag is de ruggenprik de standaardverdoving in de verloskunde, ook bij een keizersnede.’ Dankzij betere technieken en materialen werkt de verdoving vandaag sneller, met beter resultaat en minder nevenwerkingen, en kan de vrouw zelf de dosis pijnstilling controleren als ze dat wilt. Wat niet veranderd is: ‘Op het moment van de prik zet je de partner best even aan de andere kant van het bed. Anders heeft de vroedvrouw de handen vol als die flauwvalt.’ Want de grote naald blijft de schrik van velen. Voor dr. De Bondt is ze een symbool van veel tevreden patiënten uit zijn carrière.