Ze is en ze blijft

Drie generaties bevallen bij ons

Voor Leen (31) zit de materniteit nog fris in het geheugen. Acht maanden geleden beviel ze hier van zoontje Jens. Volgens haar moeder Bernadette (57) is er veel veranderd qua comfort. ‘Toen ik hier beviel, in de jaren 80, gingen de badjes rond, je moest wachten tot er eentje vrij was. En alleen de laatste dag mocht je even proberen zelf je kindje te wassen.’

Grootmoeder Maria (82) kijkt niet met heimwee terug naar haar bevallingen in de jaren 60. Sinds dan is alles ten goede veranderd en is er meer menselijkheid gekomen. Die menselijkheid wordt de rode draad in ons gesprek over toen en nu. Vijf keer is Maria bevallen in de materniteit. Elke bevalling was anders, de ene ging razendsnel, de andere viel altijd stil: Bernadette had de navelstreng rond haar nekje, zo bleek nadien. ‘Ik was bang. Maar ze is er nog’, zegt Maria ontroerd. ‘Toen de borstvoeding fout liep, zei de zuster: ‘Ge wilt borstvoeding geven, maar ge hebt geen melk.’ Ik antwoordde: ‘Zuster, wie heeft mij dat aangeraden?’ Dat heb ik durven zeggen, ja. Ik had pijn, het kind zag af. Begeleiding was er nauwelijks. En eens ik thuis was, viel ook alle verzorging weg. De sociaal assistente kwam 1 keer langs, maar we woonden te ver van het station. Ach, ze zijn groot geraakt.’ 

Tijdens de eerste bevalling van Bernadette vroeg de dokter welke naam het kindje zou krijgen. Voor een jongen had ze een naam, voor een meisje nog niet. ‘Dat het wel het moment was,’ zei de dokter. Maar het werd een jongen, zoals Bernadette altijd had gevoeld. Pas de volgende ochtend - na een nacht alleen - reed een zuster het bedje haar kamer binnen, met zoontje Tom en met de boodschap: ‘Zeg mevrouw, uw kindje heeft een wijnvlek en het is een redelijk grote.’ Daar stond ze dan, ze hoorde dat een wijnvlek er niet meteen bij de geboorte is. Gelukkig kwam even later vroedvrouw Bea binnen, die zich ontfermde over Bernadette. ‘Dat eerste moment is zo belangrijk, ik heb er soms nog moeite mee. Gelukkig is mijn zoon er altijd heel open mee omgegaan.’
Bij de geboorte van Leen was de gynaecoloog er niet op tijd. Zo snel ging het. ‘Vroedvrouw Bea was er bij de geboorte van mijn zoon en nu bracht ze Leen ter wereld. We zaten samen in de klas. Haar aanwezigheid voelde zo vertrouwd. Toen had ik trouwens wél een meisjesnaam klaar,’ lacht ze.

Leen had ook een naam klaar voor haar kleine meisje. Maar op een maandagnamiddag in september 2014 kreeg ze het vreselijke nieuws dat het kindje overleden was in de buik. Maandagavond werd de eerste medicatie toegediend om de bevalling op te wekken en dinsdagnamiddag werd haar dochter geboren. Dat leek een onoverkomelijke tijd, maar Leen kijkt er dankbaar op terug. ‘Eerst reageer je erg emotioneel, maar die tijd gaf ons de kans om de juiste beslissingen te nemen. We hebben ervoor gekozen om ons dochtertje een andere naam te geven dan we in gedachten hadden: Sterre. Ik had ook nog geen foto ’s met mijn buik, die hebben we hier in het parkje genomen.’ 
Na de geboorte kreeg Leen op de materniteit veel steun en de kans om intens afscheid te nemen. ‘Als we belden, konden we bij haar zijn in het kamertje of brachten ze haar bij ons.’ Zoals alle kindjes die overlijden in de buik of bij de geboorte, kreeg Sterre een plekje in het sterrenkamertje op de materniteit. ‘Hetzelfde vlindertje als daar voor haar omhoog hangt, hebben we ook thuis. We hebben veel foto ’s genomen. Ook van het viergeslacht, want dat waren we.’ De herinneringen ontroeren de vrouwen, ze vertellen hoe op elke groepsfoto van de kleinkinderen een beertje staat voor Sterre.
‘Toen ik kwam zeggen dat ik opnieuw zwanger was, leefden ze hier hard met me mee,’ zegt Leen. Op momenten van twijfel en ongerustheid kon ze altijd komen, maar gelukkig verliepen de zwangerschappen en geboortes van zoontjes Vince en Jens zonder te veel zorgen. Natuurlijk kreeg Sterre een plekje bij de geboorte van haar broertjes: op het geboortekaartje en in de kamer op de materniteit. ‘De opvang is zo warm en menselijk,’ zegt Leen dankbaar. ‘Ik kan hier altijd terugkomen. Ook hier wordt Sterre niet vergeten. Ze is en ze blijft.' Altijd. Overal.